Jeremy Jones, de man die onze winters wil beschermen

Bijgewerkt op 29.01.2019GastautorGastautor
© Jones / Andrew Miller

Interview met snowboardlegende & milieuactivist Jeremy Jones

Snowboardpionier, filmmaker én producent van snowboards. De Amerikaan Jeremy Jones is het allemaal. Maar Jones is ook milieuactivist. Met zijn ngo Protect Our Winters – ook actief in Tirol – zet hij zich in tegen de opwarming van de aarde. Een gesprek.

Voor wie Jeremy Jones nog niet kent: Google even zijn snowboardtrilogie ‘Deeper, Further, Higher’ en je weet meteen welk vlees je in de kuip hebt. De Amerikaan houdt van big mountain powder runs, oftewel zo hoog en steil mogelijke afdalingen in diepe poedersneeuw. Snowboarder Magazine verkoos hem tien keer tot ‘best big mountain rider of the year’, van National Geographic kreeg hij in 2013 de titel ‘avonturier van het jaar’ en president Obama beloonde zijn milieuactivisme met een ‘champion of change award’. Jones’ filmprojecten brachten hem de afgelopen twintig jaar op zéér afgelegen plekken in o.a. Alaska, Georgië, Japan, Noorwegen, de Himalaya en ja, ook ons eigen Karwendelgebergte in de buurt van Innsbruck.

© O’Neill / Andrew Miller

Maar hoe ouder Jones wordt, hoe minder extreem en spectaculair het nog hoeft, en hoe meer tijd hij investeert in Protect Our Winters (POW). Z’n nieuwste film, ‘Ode to Muir’, heeft zelfs maar één doel: de aandacht vestigen op de gevolgen van klimaatverandering. In de film gaat hij samen met de Amerikaanse olympische snowboardster Elena Hight op een 9-daagse snowboard- en kampeertrip doorheen de Californische John Muir Wilderness. “Het is zeker niet mijn beste maar wel mijn belangrijkste film ooit”, zegt de snowboarder daarover als we hem ontmoeten op de première in Amsterdam. “De film is belangrijk voor me omdat hij gaat over klimaatverandering, en omdat we hem in november echt gebruikt hebben in de midtermverkiezingen in de US. Ik wou er mensen die normaal niet gaan stemmen mee inspireren om dat toch te doen, en hen uitleggen waarom hun stem zo belangrijk is.

© Jones / Andrew Miller

Maar als filmmaker ben je niet trots op ‘Ode to Muir’?
Jones: “Jawel. Maar hij is anders dan mijn vorige films, waarin we na zes minuten babbelen het publiek wakker konden schudden met straffe actieshots en wat muziek van Metallica. (lacht) In deze film zit niks van dat. Maar hij is wel écht. Geen poedersneeuw en perfecte omstandigheden dus, maar wel het soort snowboarden dat ik voor 98% gedaan heb sinds mijn laatste film Higher (die dateert van 2014, nvdr.).”

In de film zeg je: “hoe ouder ik word, hoe liever ik mijn sneeuw heb”.
Ja. Het is echt fijn en relaxed om een berg te kunnen opwandelen zonder constant bang te zijn voor lawines. Als dat dan betekent dat er geen poedersneeuw in mijn gezicht vliegt en de sneeuw wat harder aanvoelt, dan vind ik dat prima. Ik ben zelfs blij dat we tijdens de opnames geen topsneeuwcondities hadden, want nu zie je dat je daarboven ook heel gelukkig kan zijn zonder perfecte sneeuw.

Jullie trekken negen dagen door de bergen zonder ook maar één hut tegen te komen. Hoe zwaar is dat?
Logistiek viel het allemaal nog wel mee. Ik schat dat we in totaal zo’n 65 kilometer getourd hebben met onze zware rugzakken op de rug. Telkens we onze tent hadden opgezet, beklommen we van daaruit elke dag twee of drie toppen. Dat was goed te doen. Wat je niet ziet in de film, is dat we op dag zes ineens beseften dat we eten over hadden voor een extra dag. Dat maakte ons superblij: ja, we kunnen langer blijven!

© O’Neill / Andrew Miller

En hoe zwaar was het fysiek?
Goh, snowboarden op slechte sneeuw kost zeker energie. Maar je raakt daarboven zo geïnspireerd door de natuur dat je lichaam gewoon blijft gaan. Ik ben op die negen dagen bijna vijf kilo afgevallen, maar ik voelde me goed. Terug thuis besefte ik pas hoe moe ik was. Ik heb me een week lang waardeloos gevoeld.

John Muir, naar wie de film genoemd is, is de man achter de populaire quote ‘The mountains are calling and I must go’. Hoe roepen de bergen jou?
Wel, politiek is een harde stiel. Zeker de afgelopen maanden, met heel dat gedoe rond die verkiezingen: ik hang voortdurend aan de telefoon, mensen roepen op me… Op zo’n moment weet ik: run to the mountains! (lacht) Bij elke stap in de bergen laat ik de stress van het gewone leven achter me. Bij elke stap weet ik: hier hoor ik thuis. De bergen zijn mijn meest intieme en creatieve band met de natuur. Ze zijn een simpele manier om heel erg in het nu te zijn.

Met POW roep je mensen op om te stemmen en iets te doen aan de klimaatverandering. Wat doe je zelf?
Ik probeer elk jaar beter te worden, en dat al tien jaar lang: ik eet geen vlees, neem zo veel mogelijk de fiets, er liggen zonnepanelen op ons huis… De volgende stap is een elektrische auto kopen. En mijn kledingcollectie bij O’Neill is dan weer PFC-vrij en gemaakt van gerecycleerd polyester.

Heb je een favoriet plekje in Tirol?
Aan het Karwendelgebergte heb ik heel mooie herinneringen uit de film Further. Maar het liefst ga ik naar nieuwe plekken. Jullie hebben hier zoveel mooie gebieden! Dus als mijn vrienden voorstellen om naar dit of dat gebied te gaan, dan denk ik: ‘daar heb ik nog nooit van gehoord, let’s go’. Ik ga zelden terug naar dezelfde plaatsen. Het leven is te kort om dezelfde afdaling twee keer te doen.”

‘Ode to Muir’ is te downloaden via iTunes, Amazon, Google Play, Xbox en Vimeo.

© Jones / Andrew Miller

Over Julia Valle

Julie is een echte ‘lover of life’. Ze werkt als journaliste, is yogadocent en houdt van snowboarden, wakeboarden, fietsen en supyoga – allemaal activiteiten die in Tirol veel leuker zijn dan in thuisland België. Heeft op reis altijd water, sneeuw of natuur nodig. De bergen zijn haar favoriete fitnesszaal. Droomt ervan te verhuizen naar Innsbruck.

©Julie Valle

GastautorOver de auteur »

Geen reacties

Omhoog
omlaag