Langzaamaan in het Oost-Tiroolse Gailtal

08.03.2019EvelynEvelyn
Langs de Winterwandelweg Dorfberg terug naar Kartitisch

Geen sterrenkoks, geen trendy almhutten, geen spectaculaire saunapaleizen en maar weinig pistenkilometers: is het vandaag de dag nog mogelijk vakantiegangers te lokken zonder tenminste één van deze attracties? Kartitsch en Obertilliach, twee bergbeklimmersdorpen in het Oost-Tiroolse Gailtal, het hoogstgelegen dal van Oost-Tirol, zijn de perfecte uitvalbasis voor een langzame wintervakantie.

Het gaat bergop. De hoge sneeuwmuren langs het pad zijn zo hoog, dat enkel nog de topjes van de sneeuwmarkeringspalen eruit steken. Links staan grote lariksbomen. Het lopen over het geprepareerde, steile pad, waarvan de sneeuw netjes is aangedrukt, gaat traag maar eigenlijk moeiteloos en de nog koude berglucht prikkelt onze neusgaten. De zon kleurt de sneeuw blauwig. Het is zo stilletjes dat we bij elke voetstap de sneeuw onder onze voeten horen knisperen. Zijn we verdwaald? Nergens is een mens te bespeuren. Ligt het daaraan, dat het zo bitterkoud is, dat we alleen door dit winterwonderlandschap dwalen? Plots duikt een roze wegwijzer op: “Wanderweg Dorfberg” – dus toch niet verdwaald. We willen niet helemaal tot op de top van Dorfberg, die met zijn 2.115 meter aan de ingang van het Tiroolse Gailtal troont, maar over het zonnige plateau vlakbij de top en dan weer terug naar Kartitsch. Misschien herinner je je wel de film “L’Ours” uit 1988, die van een beer vertelt en zijn avontuurlijke leven? Een paar scènes werden hier op de Dorfberg gefilmd, precies hier waar ik de sneeuw onder mijn voeten hoor knisperen.

Winterwandeldorp
Het duurt ongeveer 40 minuten vooraleer we de eerste sterke stijging van deze 10.5 kilometer lange wandeling achter ons hebben, en een beetje hijgend bij het bergstation van de Dorfberg-sleeplift in het kleine skigebied Kartitsch aankomen. Twee pistes slingeren zich over de flanken van de huisberg van Kartitsch; naar de top kom je met een sleeplift, de langste sleeplift van Oostenrijk. Dat was vroeger een sensatie, maar anno 2019 lokt dat geen toeristen meer. Daarom hebben de inwoners van dit charmante dorpje de koppen bij elkaar gestoken en zich de vraag gesteld: wat maakt ons dorp, ons dal zo interessant voor toeristen? Aan zacht toerisme voer uiteindelijk geen weg voorbij. In plaats van zetelliften met voorverwarmde zitjes aan te schaffen, het skigebied op te blazen tot een groter pretpark en de berg vol te bouwen met sneeuwkanonnen, besloten ze de sleeplift te behouden, een langlaufloipe aan te bieden op grotere hoogte en zichzelf tot het eerste gecertificeerde winterwandeldorp in Oostenrijk te kronen. Vanuit het dorp lopen sinds deze winter momenteel 9 officiële winterwandelroutes, die gedurende de hele winter schoon worden gehouden en natuurlijk enkel de mooiste uitzichten over de Alpen includeren.

De Dorfberg
Wie overigens niet zo sportief is of wil zijn, en de steile klim niet wil trotseren, klopt aan bij het Gasthaus Dorfberg naast de kerk in St. Oswald, waar deze wandeling start. Hier zwaait Heinz Boden samen met zijn gezin de plak. Gasten die niet naar boven willen of kunnen lopen, chauffeert hij met de sneeuwscooter naar het begin van de loipe op de Oberberg, op ongeveer 1.950 meter hoogte. Heinz is een manusje-van-alles: hij is chauffeur, helpt zijn vrouw mee in het Gasthaus, is tijdens de wintermaanden dagelijks in de weer met skipistes, loipes en wandelwegen te prepareren en speelt gezellige Wirt (gastheer) in het Messner Hittl, een kleine, authentieke hut, vlakbij de loipe op de Dorfberg. Het uitzicht over het Gailtal, de bergreuzen van de Lienzer Dolomieten en de Karnische Alpen, die eveneens de grens tussen Italië en Oostenrijk vormen, is van hieruit “supercalifragilisticexpialidocious”, volgens Heinz. Dit is een perfecte plek om even op krachten te komen voor diegenen die in St. Oswald te voet zijn gestart.
Vanaf het Hittl is de wandeling een makkie: het wandelpad voert door het bos naar een volmaakt, horizontaal plateau, de Ochsenwiesen. De almweiden liggen bedekt onder een dik pak sneeuw. Van hieruit kunnen gepassioneerde bergwandelaars naar de top van de Dorfberg (8oo hm, 3.5u) wandelen. Wij lopen langzaam, in meerdere scherpe bochten, gestaag bergaf richting, Raucherbach, waar de bus op ons wacht. We hebben moeite ons los te rukken van het panorama dat steeds weer tussen de bomen blikt. Langzaam zet valavond in en kleurt de hemel gloeiend rood. Wie vatbaar is voor zulke momenten, begint uiterlijk nu te spotten over het skicircus in de grote skigebieden. De Schirmbar in Sölden, de eindeloze feesten in Ischgl zijn een doorn in het oog voor vrienden van zacht wintertoerisme. Niettemin, in Tirol is genoeg plaats voor velerlei soorten van toerisme!

Obertilliach
Vanuit Kartitsch rijden we de volgende morgen met de bus over het Kartitscher Sattel, een bergpas die weliswaar 42 kilometer lang is maar ‘gemiddeld’ nog geen twee procent stijgt. We rijden langs het Maria Luggau, een onooglijk dorpje met een buitenproportionele basiliek, waar de Maagd Maria naar verluidt ooit verschenen is. In Obertilliach stappen we uit de bus. Het dorpsbeeld verbluft op slag: soms honderden jaren oude boerderijen drummen zich dicht op elkaar onder dik besneeuwde daken, uit de stallen klinkt koeiengeloei, het ruikt naar mest en landelijke gezelligheid, ’s zondags draagt de Congolese pastoor de mis op in een goed gevulde kerk, ’s avonds loopt één van de laatste officiële nachtwachters in Oostenrijk door de straten en zingt zijn nachtwachterslied. Het zal je niet verbazen dat dit dorpje op de monumentenlijst staat.

“Echte winters zijn momenten vol stilte. Die stilte vind je echter nog nauwelijks in skioorden in de Alpen, waar weiden in geasfalteerde parkplaatsen worden omgetoverd, waar op 2000 meter hoogte schlagermuziek dreunt en aan bergliften voorgedrongen wordt als tijdens de koopjesperiode,” vertelt burgemeester Matthias Scherer, “Bij ons vind je dat waarnaar mensen in 2019 zo naarstig op zoek zijn: rust en ongerepte landschappen ver weg van de grote toeristencentra. Alleen dan kan men ontspannen en zijn batterijen weer opladen!” Geen wonder dat Obertilliach, maar ook het naburige dorpje Kartitsch, in de stand van de bergbeklimmersdorpen werden opgenomen. Een ridderslag, die alleen aan dorpen ten deel valt, die kleinschalig toerisme promoten, die de bergnatuur en – cultuur niet aantasten en “nee” zeggen tegen grote hotellerie. De grote, drukke buitenwereld is hier, op dit op 1.450 meter hooggelegen zonneplateau ver-, ver-, veraf!

Langlauf-Eldorado
Ongeveer 700 inwoners telt Obertilliach, onder hen ook de Noorse biatlon-atleet Ole Einar Björndalen. In het “Langlauf- und Biathlonzentrum Obertilliach” lopen internationale profs uit alle uithoeken ter wereld, de deur plat, terwijl beginners of vakantiegangers hier het langlaufen kunnen leren. Een aanrader is bijvoorbeeld de 60 kilometer lange grensstreekloipe, die de Oost-Tiroolse dorpen Kartitsch, Obertilliach en Untertilliach verbindt en zelfs een stukje door het buurland Karinthië loopt. Wie wil kan ook op de “Transdolomiti”-loipe naar het buurland Italië skaten.
In Obertilliach kun je ook skiën. Enkele jaren geleden werd een oude sleeplift ingeruild voor een splinternieuwe tien persoons-gondellift, die je vanuit het dorp in no-time naar de Conny Alm op de 2.317 meter hoge Golzentipp taxiet. (Tip: zit met je rug naar de bergwand en geniet het prachtige panorama over dit unieke dorp en het Tiroolse Gailtal.) De enorme capaciteit van deze gondel doet vermoeden dat het skigebied van Obertilliach heel erg groot is en massa’s wintersporter aantrekt. Niets is minder waar: in totaal zijn hier 15.6 kilometers aan skipistes bereikbaar met een gondellift en vier sleepliften. “Authenticiteit of niet, zonder een nieuwe investeringen ben je na verloop van tijd uitgerangeerd en komen er geen wintersporters meer naar jouw skigebied. En dat zou wel eens nefast kunnen zijn voor Obertilliach,” meent Scherer, “want dan verlaten onze jongeren en jonge families mogelijkerwijs ons dorp.” Hoewel het technisch gezien niet onmogelijk is nog een paar liften bij te bouwen, gebeurt dat dan weer niet. Het skigebied past bij de maat van het dorp en van het Gailtal: klein, rustig en ja ook, authentiek.

PRAKTISCHE INFO
ERHEEN: Brussel – Gailtal 1.050km, Amsterdam – Gailtal 1.090km
LOGEREN:
Hotel Schöne Aussicht (Kartitisch/Hollbruck) : een geheimtip in het Gailtal. Dit charmante hotel scoort met de mooiste panorama’s en het lekkerste eten in het hele dal, vanaf €72 pp/nacht, incl. HP
Gasthof Unterwöger (Obertilliach), historisch Wirtshaus in het centrum van Obertilliach met prachtige kamer en restaurant. Excellente keuken. vanaf €64 pp/nacht, incl. HP
SKI-/LOIPEPAS OBERTILLIACH: 6-dagen skipas voor volwassenen €170 en kinderen €85 tijdens de winter 2018/2019; dagkaart loipe €8, weekkaart €30
INFO: Osttirol, Obertilliach, Kartitsch

 

Evelyn

In 2008 ruilde Evelyn Laureyns België in voor Oostenrijk – wat de liefde al niet doet met een mens – en wil nu niet meer weg uit het land van Sisi en Frans-Jozef. Ze reist als journaliste van Vorarlberg langs Tirol naar Stiermarken. Het meest in haar nopjes voelt ze zich in, op, boven, tussen de Tirolse bergen.

Over de auteur »

Geen reacties

Omhoog
omlaag