Zonder stress

16.12.2020Wolfgang WestermeierWolfgang Westermeier
De geprepareerde wegen geven aan waarheen de route voert.

Moeten we altijd sportief zijn, als we de bergen in trekken? Onze auteur trok samen met vrienden, een weekend naar Kartitsch – het eerste gecertificeerde winterwandeldorp in Oostenrijk. Het leek voor hem wel alsof hij de eerste keer sneeuw “beleefde” in zijn leven.

Waaraan ik me precies herinnerde: aan de smaak van Zirbenschnaps die zo perfect harmonieerde met de verse berglucht. Aan het verhaal van de vuilniszakjes natuurlijk. En aan de sneeuw. Die was overal en toch ook overal anders: in de schaduw eerder hard en glazig. Op de zuidflanken eerder zwaar, volgezogen met de zon. Iets meer hogerop dan eerder droog en poederachtig, dan weer sneeuw die ons tot aan de knieën stond en alle geluiden leek op te slorpen. Stilte overal. En dan dat ene moment: zoiets heb ik nog nooit beleefd. Tenminste niet met bergschoenen in plaats van ski’s aan mijn voeten.

Hier valt veel te zien: Nico, Jana, Andreas en onze auteur Wolfgang (re.).

Hier valt veel te zien: Nico, Jana, Andreas en onze auteur Wolfgang (re.).

Het langzame tempo nodigt uit vele goeie gesprekken te voeren.

Het langzame tempo nodigt uit vele goeie gesprekken te voeren.

Gaat dat? Op de geprepareerde wandelwegen heb je overal goed grip met goed schoenwerk.

Gaat dat? Op de geprepareerde wandelwegen heb je overal goed grip met goed schoenwerk.

Winterwandelen – het woord klinkt tegelijkertijd vreemd maar ook weer vertrouwd. Ook mijn vriend Nico begrijpt niet wat ik wil: „Dus, we huren sneeuwschoenen en trekken eropuit?“ Nee, we gaan gewoon wandelen. Tijdens de winter dus. Gaat dat dan zomaar? Waarom niet? Tijdens de zomermaanden associeert iedereen Tirol en de bergen met wandelen. Bergschoenen in de koffer en hop maar naar de volgende berg. Bewegen in de natuur, de Alpen genieten, tijd met vrienden en familie spenderen, zich ontspannen – kun je dat ook niet tijdens de wintermaanden? De voorbije jaren worden in Tirol steeds meer winterwandelroutes aangelegd. Deze wegen worden de hele winter door geprepareerd en zijn zo een mooie activiteit voor zij die van zacht wintertoerisme houden. Maar is dat ook leuk, winterwandelen? Wij – dat zijn mijn vrienden Nico, Jana, Andi en dus ik – willen gaan winterwandelen en trekken voor een weekend naar Kartitsch in Ost-Tirol.

De eerste dag: wij willen de wandeling door het Hollbruckertal wandelen. Op de kaart ziet dat er makkelijk uit. Omwille van een grotere storm liggen niettemin nog meerdere bomen op de weg en kon de pistenbully maar een deel van de wandeling prepareren. Voor ons betekent dat: op een bepaald moment duidt de wegwijzer in de richting van een dik pak sneeuw. We volgen de wegwijzer en waden ongeveer 5 meter door de dikke, zware sneeuw. Dan geven we op. Dit wordt niets! Eerste les in winterwandelen: zomaar even winterwandelen zonder geprepareerde route is niet mogelijk zonder sneeuwschoenen. We proberen goed gehumeurd ze blijven en keren terug langs de route die we 1,5 uur gevolg hebben. We besluiten direct richting de huisjes die we iets lager zien, vermoedelijk het dichtbijgelegen dorp Hollbruck, af te dalen. Daar aangekomen besluiten we even op krachten te komen in de warme Stube van Gasthaus Schöne Aussicht en belonen ons met een groot stuk Apfelstrudel. Op de terugweg kleurt de zon het dorpje Kartitsch in wonderbaarlijke kleuren. Achter de bomen is een grote maan te ontdekken. Tijdens de eerste dag van ons winterwandelweekend zijn niet we niet erg ver of hoog gewandeld. We voelen ons niettemin allemaal goed in ons vel. Misschien omdat we gewoon van de dag genoten hebben? Of omdat we elkaar met sneeuwballen bekogeld hebben en daarbij vele gelachen hebbe? Of omdat we boomringen geteld hebben misschien? Ik denk aan een visser die de hele dag bij het water zit en wacht tot de dobber zich beweegt; ’s avonds dan toch met lege handen naar huis gaat en de volgende dag positief terugkeert om het opnieuw te proberen.

Apfelstrudel in Gasthof Schöne Aussicht in Hollbruck.

Apfelstrudel in Gasthof Schöne Aussicht in Hollbruck.

Het kleine dorpje Kartitsch in de namiddagzon.

Het kleine dorpje Kartitsch in de namiddagzon.

Het doel voor morgen is van hieruit te zien.

Het doel voor morgen is van hieruit te zien.

Waar de weg niet geprepareerd wordt, kun je niet verder zonder sneeuwschoenen.

Waar de weg niet geprepareerd wordt, kun je niet verder zonder sneeuwschoenen.

De volgende morgen, De bergschoenen zijn al aan als Andi zegt: “Daar komt sneeuw of regen.” Hij wijst naar een eenzaam wolkje aan een stralend blauwe hemel. Wij glimlachen schamper. Vandaag willen we een wandeling wandelen die volledig geprepareerd is. De wandeling op de Dorfberg is ongeveer 10 kilometer lang en loopt je volgens onze hoteldame in ongeveer 5 uren. Op de geprepareerde wandelwegen kun je echt ontspannen: de lucht is koud, de hemel blauw, de compacte sneeuw is heerlijk om op te wandelen. We wandelen gestaag omhoog. Soms horen we Alpenkauwen kraaien. We voeren lange conversaties, soms zijn we gewoon stil. Het is leuk om zo ontspannen lange gesprekken te kunnen voeren. Bij een overdekt bankje maken we pauze en smullen gedroogde abrikozen en drinken warme kruidenthee. Een klein ijskegel hangt aan de rand van het dak en schittert in de zon. Daarachter ligt een onberoerd winterlandschap. Elke boom draagt een wit mutsje. Dit uitzicht kan ik wel urenlang bewonderen. “Net zoals aan zee of bij kampvuur,” denkt ik. Het is alsof ik de eerste keer in mijn leven de winter waarneem in mijn leven. Ik ben een grote liefhebber van skiën maar eigenlijk heeft dat niets te maken met “genieten van de winter”, vind ik.

Zich onderdompelen in de sneeuw: Dat voelt ongelofelijk bevrijdend aan.

Zich onderdompelen in de sneeuw: Dat voelt ongelofelijk bevrijdend aan.

Bij winterwandelingen zijn de stijgingen gematigd.

Bij winterwandelingen zijn de stijgingen gematigd.

Wie maakt de mooiste sneeuwengel?

Wie maakt de mooiste sneeuwengel?

Gedurende onze twee uren bergopwaarts wandelen verandert zich het landschap gestaag. We hebben intussen de boomgrens bereikt. Eigenlijk voert de weg weer naar het dal. Sporen van toerskiër laten echter vermoeden dat de weg bergop hier nog verdergaat. Zullen we het erop wagen zonder sneeuwschoenen? Een local op langlaufski’s helpt ons te beslissen: “Ja, natuurlijk, easy! In 20 minuten zijn jullie boven.” We waden door de sneeuw en hebben dolle pret. Eén van ons gaat voorop en laat zich vallen in de sneeuw als hij niet meer kan. Dan neemt de tweede over enzovoort. Doodmoe bereiken we de top van de Dorfberg – niet in 20 minuten, maar toch. Het is prachtig hier: er gaat een briesje, een paar toerskiër bekijken ons eigenaardig omwille van ons schoenwerk, we drinken een Zirbenschnaps en genieten het panorama – zelfs de Drie Zinnen in Südtirol zijn vanop de Dorfberg te zien.

Iemand een stukje kaas? Winterwandelen maakt hongerig.

Iemand een stukje kaas? Winterwandelen maakt hongerig.

Bij elke pas zak je een beetje in de sneeuw. Dat is vooral leuk als je bergaf loopt.

Bij elke pas zak je een beetje in de sneeuw. Dat is vooral leuk als je bergaf loopt.

Overal deze prachtige plaatjes….

Overal deze prachtige plaatjes.

Voor we op weekend vertrokken maakte ik me zorgen: wat als winterwandelen toch niet spannend genoeg is? Lukt het wel, zo zonder après-ski. Geen idee waarvan die gedachten kwamen eigenlijk. Zijn we bang voor verveling? Misschien ligt het daaraan dat onze alledaagse leven vol action steekt. Nu, ja, dit weekend was nu niet bepaald zonder action – moet ik toegeven. Op de afdaling van de Dorfberg toverde Nico plots vier vuilniszakken uit zijn rugzak. Wou hij afval gaan zoeken onder de sneeuw? “We glijden naar beneden,” meent Nico terwijl hij een vuilniszak onder zijn achterste legt. Lachend, bulderend glijden we naar beneden. We trakteren ons op een biertje in de laatste zonnestralen. Dan gooien we onze bergschoenen in de koffer van de auto en nemen afscheid van Kartitsch. Op de terugreis denk ik erover na hoe goed het zich aanvoelt niet elke vrije minuut met één of andere activiteit vol te plannen. Hoe mooi het was met vrienden te kunnen keuvelen en de natuur te genieten. Winterwandelen is eigenlijk niet spannend, ook niet moeilijk en precies daarom wil ik het binnenkort weer gaan doen.

 

Wintervakanties in Tirol

Samen met buurgemeente Obertilliach is het Gailtal perfect voor rustige wintervakanties.

 

Vlakbij Kartitisch ligt het mooie Obertilliach. Ongeveer 700 inwoners telt Obertilliach, onder hen ook de Noorse biatlon-atleet Ole Einar Björndalen. In het “Langlauf- und Biathlonzentrum Obertilliach” lopen internationale profs uit alle uithoeken ter wereld, de deur plat, terwijl beginners of vakantiegangers hier het langlaufen kunnen leren. Een aanrader is bijvoorbeeld de 60 kilometer lange grensstreekloipe, die de Oost-Tiroolse dorpen Kartitsch, Obertilliach en Untertilliach verbindt en zelfs een stukje door het buurland Karinthië loopt. Wie wil kan ook op de “Transdolomiti”-loipe naar het buurland Italië skaten.

 

In Obertilliach kun je ook skiën. Enkele jaren geleden werd een oude sleeplift ingeruild voor een splinternieuwe tien persoons-gondellift, die je vanuit het dorp in no-time naar de Conny Alm op de 2.317 meter hoge Golzentipp taxiet. Tip: zit met je rug naar de bergwand en geniet het prachtige panorama over dit unieke dorp en het Tiroolse Gailtal. De enorme capaciteit van deze gondel doet vermoeden dat het skigebied van Obertilliach heel erg groot is en massa’s wintersporter aantrekt. Niets is minder waar: in totaal zijn hier 15.6 kilometers aan skipistes bereikbaar met een gondellift en vier sleepliften. “Authenticiteit of niet, zonder een nieuwe investeringen ben je na verloop van tijd uitgerangeerd en komen er geen wintersporters meer naar jouw skigebied. En dat zou wel eens nefast kunnen zijn voor Obertilliach,” meent Scherer, “want dan verlaten onze jongeren en jonge families mogelijkerwijs ons dorp.” Hoewel het technisch gezien niet onmogelijk is nog een paar liften bij te bouwen, gebeurt dat dan weer niet. Het skigebied past bij de maat van het dorp en van het Gailtal: klein, rustig en ja ook, authentiek.

 

Wolfgang WestermeierOver de auteur »

Geen reacties

Omhoog
omlaag